„Leśne drogi i bezdroża. Tom II” to nowa książka prof. dra hab. Andrzeja Grzywacza. Publikacji oraz twórczości autora było poświęcone seminarium, które Ośrodek Kultury Leśnej w Gołuchowie zorganizował wspólnie z Uniwersytetem Przyrodniczym w Poznaniu.

– Las od zawsze zajmuje szczególne miejsce w naszej kulturze, gospodarce i świadomości społecznej. Dziś jednak coraz częściej staje się także przedmiotem gorących sporów i uproszczonych sądów. Tym większą wartość mają głosy takie, jak głos pana profesora Andrzeja Grzywacza – badacza, leśnika i popularyzatora wiedzy, który konsekwentnie przypomina, że las jest złożonym ekosystemem, wymagającym odpowiedzialnego podejścia, opartego na nauce, doświadczeniu i długofalowym myśleniu – mówił Adam Kozyra, dyrektor Ośrodka Kultury Leśnej w Gołuchowie podczas spotkania.

W programie seminarium znalazły się prelekcje:

– „Profesor Andrzej Grzywacz – trzykrotny doktor honoris causa”, prof. dr hab. Małgorzata Mańka, czł. rzecz. PAN

– „Potrzeba poszukiwania sprzymierzeńców i przyjaciół”, prof. dr hab. Andrzej Grzywacz, czł. rzecz. PAN

– „Ukryte bogactwo grzybów”, prof. dr hab. Piotr Łakomy

Partnerem przedsięwzięcia było Polskie Towarzystwo Leśne.

Czy da się rozmawiać o lesie bez uproszczeń, emocjonalnych haseł i „gotowych prawd”? W drugim tomie „Leśnych dróg i bezdroży” prof. Andrzej Grzywacz wraca do tego, co w debacie o przyrodzie najważniejsze: faktów, doświadczenia i odpowiedzialności.

Drugi tom to zbiór tekstów łączących publicystykę, popularyzację nauki i wątki historyczne. Autor przygląda się mechanizmom, które psują rozmowę o lesie: chwytliwym hasłom bez pokrycia, selektywnemu doborowi danych, modnym „eko-pozorom” oraz łatwemu wartościowaniu zjawisk bez znajomości kontekstu. W centrum pozostaje pytanie praktyczne: jak urządzać i chronić las mądrze, kiedy oczekiwania społeczne rosną, a wyzwania – od zmian klimatu po presję rekreacyjną – stają się coraz trudniejsze.

Czytelnik znajdzie tu również część stricte edukacyjną: o roli grzybów w przyrodzie, o bezpieczeństwie grzybobrania i o tym, jak wiele mitów narosło wokół tematów, które wydają się „oczywiste”. Trzecia, historyczna część książki prowadzi przez dzieje polskiego leśnictwa i nauk leśnych, pokazując, że dzisiejsze dylematy mają głębokie korzenie – a dobre rozwiązania wymagają pamięci i ciągłości. Ten kontekst pomaga zrozumieć dlaczego decyzje o lesie powinny być podejmowane z myślą o dekadach, nie o sezonie.

„Leśne drogi i bezdroża. Tom II” to propozycja dla tych, którzy chcą rozumieć las, a nie tylko o nim dyskutować. To książka o tym, że las pełni wiele funkcji, a odpowiedzialna rozmowa zaczyna się od zrozumienia procesów przyrodniczych i konsekwencji naszych działań. Autor nie unika tematów spornych, ale konsekwentnie posługuje się faktami i rozbudowanym kontekstem. Tym samym stosuje zasadę: najpierw wiedza i uczciwe argumenty, a dopiero potem oceny.